Gedichten over Knoflook, voor Mensen met Tandpasta

2011-10-06T11:12:00.001+02:00

Pluk de Nacht cartoons 2011

2011-10-04T16:05:00.005+02:00

You know you want one.

2010-09-15T13:11:00.004+02:00

(Click the logo to go to the website!)

De Bar Weervrouw

2010-08-06T14:22:00.003+02:00

De hypercynische Brechtje is tegen wil en dank weervrouw van Pluk de Nacht 2010, het heerlijkste openlucht filmfestival van Nederland. In dit eerste deel stelt ze zichzelf voor, leidt ze u rond over het Stenen Hoofd en geeft ze haar weersvoorspelling voor de komende twee weken.

(Het project gaat niet door, dus voordat Brechtje verbannen wordt naar de krochten van het internet - waar ze natuurlijk thuishoort - publiceer ik haar hier.)

Breaking News!

2010-07-09T15:11:00.001+02:00

The Man with the Pearl Earring

2010-06-04T15:36:00.005+02:00

and also this dude, for some reason:

Illustrations

2010-06-02T14:47:00.008+02:00

Here are some illustrations I did for "Experiment NL", an annual book publication by NWO (Dutch Organization for Scientific Research) in cooperation with Quest Magazine, a popular science mag.

With many thanks to this dude for the reference and his gentle and constructive comments. :)

Click the thumbnails for big versions.

2010-04-23T12:04:00.010+02:00

"Uit het leven van: Bert, perfectionist" is my entry for the Benelux Beeldverhalen Prijs 2010. Its misspelled alter-ego was put on the shortlist and the comic will be framed and exhibited in this museum till the end of summer.

The winner of the contest was published in nrcnext today.

And here's a picture of some happy dolphins.

Umut & Kokkie

2010-04-19T17:18:00.007+02:00

Dit was Umut & Kokkie, aan de Jan van Galenstraat in Amsterdam West. Turk en Hollander, samen een snackbar, arm in arm op het logo. Op de ruit: “Italiaans, Turks en Nederlandse specialiteiten.” Lees: pizza’s, Turkse pizza’s, friet en kroketten. Toonbeeld van multiculturaliteit, midden in de Baarsjes, zo’n tent komt toch wel de winter door?

Toch wilde het maar niet lukken met Umut en Kokkie. Geen drommen mensen van allerlei komaf voor de deur, met handen en voeten hun taalbarrières overbruggend, kauwend op in- en uitheemse gerechten. In plaats daarvan stond Umut avond na avond achter zijn toonbank voor zich uit te staren. Zonder Kokkie, die was als chef aan de slag gegaan bij de “Heineken Hoek” om rond te kunnen komen.

Misschien lag het ook wel een beetje aan de presentatie. De belichting was te gloomy, de toonbank bijna leeg. Een reclameposter voor goedkoop bellen in het raam, een vergeelde Gouden Gids in de vensterbank.

Ik voelde een atypische vorm van bekommering om het lot van Umut en Kokkie (en ik was werklo... freelancer), en maakte twee posters:

Van stadsdeel de Baarsjes kreeg ik een subsidie om 5000 flyers te drukken, met achterop het menu van Umut & Kokkie. Deze zou ik door de hele Baarsjes verspreiden. “Zou”, want een week nadat ik de flyerontwerpen aan Umut liet zien ging de tent failliet. De gevel is nu blanco, de zaak is overgenomen door een jong stel dat er een “typisch Nederlandse snackbar” van wil maken. “Vis, Friet, Snacks en veel meer!”, zo brult een A4tje in zwierige letters. De eerste aanbieding prijkt ook al op de ruit:

Ach.

2010-03-30T12:05:00.001+02:00

2010-02-28T23:15:00.005+01:00

Illustration for www.cineville.nl, click to zoOM.

Een dagje Thijs

2010-02-11T12:00:00.001+01:00

Daar komt een papa de roltrap op. Eind dertig, twee koters aan zijn broekspijpen en op zijn neus een hoekige, zwarte bril die tevergeefs hipheid probeert uit te stralen. Zijn bibliotheekstem heeft hij thuis laten liggen.

“Ja, allemaal boeken hè schatje,” bazuint hij.

Niet dat zijn stem hier opvalt. In deze bieb mag elke idioot met een halve boogie woogie in de vingers deze zo luid hij kan ten gehore brengen op de piano bij de ingang. Aan de computers zitten zwermen onrustige ventjes te stuiteren op hun stoelen. Ze spelen ‘Massive Multiplayer Online Role-Playing Games’. Ik werp ze een blik vol afgunst toe, en tuur dan naar de blanke pagina op mijn eigen scherm.

Ik ben in een vuile, vuile bui en ik weet niet goed waarom. Het boeit me ook niet waarom.

Een harige kerel naast mij kauwt genoeglijk smakkend op iets - pruimtabak? – en neemt ondertussen allerlei hilarische Youtube-filmpjes tot zich. Hij stinkt als een door een stel groep 8-ers in een hoek geslingerde berg gymschoenen, nadampend van een zweterige sessie apekooien in een gymzaal van smeltende schimmelkaas.

Een zwaar overdreven en absurd beeld, maar ik geniet ervan. Ik zwelg in mijn vuile bui, want lekker ongenuanceerd kankeren op alles: dat is vrijheid.

Tegenover me zit een meisje met een oervervelend mutsje, zo’n eikelkapje met tijgerprint. Naast haar zit een jongen die blijkbaar een andere mening heeft over dat mutsje, en over het meisje eronder. Ze vertelt hem dat ze een half jaar lang weeshuizen heeft gebouwd in Bolivia, op een toon die suggereert dat niemand ter wereld óóit zo iets onbaatzuchtigs heeft gedaan als dat. Hij is onder de indruk.

De smakkende baardaap naast me schiet plotseling in een ratelende lachstuip waarbij, zo stel ik me voor, kleine stukjes natte tabak tegen het scherm spatten.

Het is letterlijk de druppel. Ik pak mijn spullen bij elkaar en ga.

Ladies

2009-09-29T18:53:00.009+02:00

2009-09-02T13:33:00.007+02:00

Pluk de Nacht

2009-08-16T16:36:00.013+02:00

Hieronder de blogs die ik de afgelopen tijd schreef voor Pluk de Nacht.

Oma

“Wablief?”, brengt mijn omaatje uit als ik haar vertel dat ik Daily Blogger voor Pluk de Nacht ga zijn. Met priemende oogjes kijkt ze me aan, en ik besef dat ze zich afvraagt in welke taal haar kleinzoon tegen haar praat.

Ik probeer het uit te leggen.

“Pluk de Nacht – dat is een openlucht filmfestival, oma. Daar draaien ze mooie films die je niet in de normale bioscoop ziet.”

“Ah ja, bioscoop.”, mompelt ze.

“Mensen zitten in de buitenlucht, onderuitgezakt op strandstoelen, ingepakt in dekens. Ze hebben een koude fles bier in de hand. Soms miezert het een beetje.”

“Och, jongen toch! Da gade toch nie tussen zitte?”

“Maar een beetje regen maakt het juist gezellig, oma. We kruipen tegen elkaar aan, delen onze dekens. Er worden pizzas en pannenkoeken gebakken, en na de film gaat iedereen dansen in een soort... bouwwerk. Een groot hok met een golfplaten dak, waarin een deejay lekkere muziek staat te draaien. Meestal gaat dat dak eraf, oma!”

Ze kijkt geschrokken op.

“Da zal toch nie?”

“Dat betekent dat het leuk wordt, oma. Het dak blijft er gewoon op hoor.”

Ze kijkt me argwanend aan, alsof ik haar misschien in de maling aan het nemen ben.

“En wa gadegij dan doen jongen?”

“Ik ga daar over schrijven op internet. Elke dag een stukje, en soms maak ik ook een tekening. Dat heet bloggen.”

Ze wendt haar blik van me af en staart puzzelend voor zich uit. Ik bekijk haar gespannen om te zien of het kwartje aan het vallen is. (Mijn oma doet niet aan euros.)

“Op de compjoeter?”

“Ja!”

Opeens heeft ze een verband gelegd tussen deze buitenaardse bezigheden van haar kleinzoon en het ding dat al twee jaar zo goed als onaangeraakt op het bureau in haar huiskamer staat. Alleen voor een maandelijks potje patience gaat de beschermhoes eraf.

“En wie leest dat dan, jongen?”

“Wie ook maar wil! Mensen met internet. Mensen die de nacht al hebben geplukt, of die dat nog willen gaan doen. Misschien zelfs oma’s van de blogger...”

Ze kijkt me lichtelijk verbluft aan, alsof het zou kunnen dat ik haar bedoel.

“Ik wil proberen de sfeer over te brengen, om zo nog meer mensen te prikkelen de nacht te komen plukken.”

Ze glimlacht naar me zoals alleen oma’s dat kunnen en komt langzaam uit haar stoel.
“Nou, ik zal voor je duimen, jongen.”

“Dank u wel, oma.”

“Ik hoor de ketel fluiten.”

Langzaam schuifelt ze naar de keuken.

Goed Toeven

“Daisy!” schalde een megafoon over Het Stenen Hoofd. “Je pizza is klaar!”

“Yes!” Op het terrasje ging een arm de lucht in. Twee tellen later huppelde Daisy naar de pizzabus.

Ik vernauwde mijn ogen om tegen de felle namiddagzon in te kunnen kijken. Het was een ontzettend mooie dag. Langzaam stroomde Het Stenen Hoofd vol. Een groepje van vier meisjes betrad druk pratend het terrein, flapte een piepklein groen kleedje uit en ging zitten, elk op een hoekpunt. Ze plopten een fles witte wijn open en praatten lustig verder. Een groepje zwemmers droogde zich af op de Natte Punt.

Ik keek nog eens naar het oude mannetje. Hij was dun en bleek, maar leek bij de les. Hij hapte af en toe in een broodje en keek dan vergenoegd kauwend om zich heen. Dan reikte hij naar de koude fles bier die op tafel stond en zette die trillend aan zijn lippen.

“Het is goed toeven hier, hè?” zei ik.

Ja, dat was het, vond hij. Hij kwam hier wel vaker tijdens Pluk de Nacht.

“En deze stoelen,” zei ik, “die komen uit een hotel, wist u dat?”

Ja, inderdaad, dat was te merken. Ze waren erg prettig. Hoewel, ik zat in een nóg luxere stoel dan hij, dieper en met dikkere kussens. “Die zijn om in te hangen,” vond hij. Niks voor hem. Ik kreeg een klein bewustwordingsmomentje, zo één waarop je jezelf van een afstandje ziet. En inderdaad: ik zat niet, ik hing. Rechtop zitten ging gewoon niet, in die hotelstoel.

Twee lange jongens met nette shirtjes keken om zich heen. Beiden droegen een grote boodschappentas. In hun kielzog hupsten twee mooie, slanke meisjes in zomerjurkjes. Dáár, bij het water, wees één van de meisjes. Ja, dat was een goed plekje. Maar waar konden ze op zitten? Een korte blik naar de jongens maakte duidelijk dat het zand geen optie was. Dáár, twintig meter verderop, daar stond een groot, vierkant kussen, gemonteerd op een stapel houten pallets. De jongens zetten hun tassen neer en stapten er als koene ridders op af: die gingen zij wel eventjes aan het water zetten. Het meisje in het groene jurkje pakte de tassen en zeulde die naar het verkozen plekje.

“Zal ik dít dan maar weer doen?” zuchtte ze.

Één van de jongens zwaaide met zijn armen, spande zijn spieren en pufte overdreven, als een gewichtheffer vlak voordat hij zich moet inspannen. De meisjes glimlachten.
Drie seconden, twee meter, en één grappig schouwspel later plofte het kussen neer.
Één van de jongens moest wild opspringen om zijn tenen te redden.

“Dit is denk ik een beter plekje,” riep de ander, rood aangelopen.

De meisjes pakten de tassen op en sleepten die zuchtend richting hun vriendjes.

De oude man en ik hadden het over de Baarsjes toen Daisy’s pizza werd omgeroepen. Ik had hem verteld dat ik daar woonde. Hij kende die buurt wel. Vroeger reden daar grote trams van Zweedse makelij doorheen, naar Zandvoort, zo vertelde hij. Daar had hij wel eens ingezeten, na de oorlog.

Hij nam nog een hap van zijn broodje.

“Gaat u ook naar de film kijken straks?” vroeg ik.

“Nee.” Antwoordde hij, een beetje somber. De film was in het Engels en dat sprak hij niet. Bovendien was zijn hondje ziek, en moest hij er zo maar mee naar huis. Het hondje dat ik op weg naar de hotelstoel even op zijn kop had gekrabbelt kwam aansjokken, alsof hij gemerkt had dat hij hier besproken werd. Hij oogde inderdaad niet zo vitaal.

Ik keek weer naar de oude man.

“Ik geloof zelfs dat die film in het Lets is,” zei ik.

Hij zuchtte.
“Nou, dat spreek ik al helemaal niet.”

Ook dát is Pluk

Er wordt vrolijk gepraat op Het Stenen Hoofd. Een gespierde jongen propt nog een stuk pallet in de korf. De vlammen slaan gretig om het hout heen, het vuur knettert dankbaar. Men geniet van de warmte. Toch heerst er ook een vreemde ingetogenheid: een aantal mensen staart stilletjes in het knisperende vuur. Het was namelijk geen gemakkelijke film, die “Sophiiiie!”

Het wordt al snel duidelijk: hoofpersoon Sophie is iets vreselijks overkomen, en het drijft haar tot zotheid. Ze zoekt de confrontatie met iedereen. Onbevreesd want levensmoe. Iedereen moet haar pijn zien, niemand mag haar helpen. Haar vriendje begrijpt haar niet, zegt ze op een gegeven moment, want hij is té begripvol. Ze wil haar gal spuwen, en wel op mannen, want die hebben haar ellende veroorzaakt. Die mannen zijn, volgens Sophie, “óf allemaal klootzakken, óf lieve idioten”. Met de nadruk op ‘idioten’.

Maar ook dát is Pluk wel eens, naast algehele gezelligheid: een confronterende kijkervaring. Met zo’n film merk je gelijk wat de meerwaarde is van de open lucht. De film gebeurt, pal voor je neus, een beetje zoals het leven dat ook neigt te doen. Hij overkomt je, en mengt zich met jouw werkelijkheid. Een ambulance die we door de Hamburgse nacht horen snellen terwijl Sophie in een taxi zit, blijkt opeens tóch door Amsterdam te rijden. Tijdens één van de meest gruwelijke scenes van de film, waarin Sophie bebloed en verward over een drukke winkelstraat zwalkt, trekt er een kille windvlaag door het publiek. Of is het toch de aanblik van dat ongelukkige meisje, die collectief doet rillen?

Na zo’n film wil je je handen warmen aan een vuurtje. Een biertje erbij. Praten over weer een week. Dansen. Je goed voelen.

“Wiens idee was dit ook alweer?” grapte een blonde jongen aan de bar tegen zijn vrienden. Althans, ik denk dat hij grapte. Ergens vroeg hij zich misschien ook af waarom ze niet stonden te zweten op een propvolle dansvloer in de Bubbles.

In het begin heeft het nog wel iets grappigs, al die malaise, en de onbezonnenheid waarmee Sophie haar omgeving te lijf gaat. Het publiek kan nog lachen wanneer een wrange weddenschap in een foute kroeg eindigt als Sophie, terwijl ze met een glasscherf de schwanz van één van de stamgasten gijzelt, in een taxi ontsnapt. Maar tegen het einde van de film kan nog maar een enkeling het opbrengen om te lachen om zoveel drama. Als de film voorbij is klinkt er een verdwaasd applaus, dan staat men op. De technicus in de projectietoren voelt het goed aan en monteert het vrolijke nummer uit de korte voorfilm (“alles geht vorbei!”) over de aftiteling heen.

“Nu een feestje, daarna tot morgen!” valt er dan op het scherm te lezen.

En inderdaad, tot diep in de nacht zit Het Stenen Hoofd vol. Het duurt niet lang of de deejay heeft de stampvolle Pluk-loods aan het dansen. De blonde jongen en zijn vrienden staan er middenin. Sophie is hij gelukkig vergeten. En de Bubbles ook.

Mierenwanhoop

Stel, je hebt net je fietsje aan het hek geketend, je verheugt je op een simpele avond met je vrienden: filmpje, biertje, krepje, dat werk. Je draait je om en dan zie je ze. De mensen. Honderden mensen. Overal. Ze zitten, staan, praten, lachen, eten, drinken. Ze banjeren van hot naar her, kriskras over het terrein, een constant bewegende chaos. Het Stenen Hoofd is één woest kolkende mensenzee. Geen wiskundige formule op los te laten. Random. En het gaat maar door: als een perpetuum mobile, diep tot in de (bijna) oneindige nacht. Daar sta je dan, als een mier aan de voet van de hoop, hopeloos. Hoe moet je hier je vrienden in terugvinden?! Hoe kom je ooit bij de bar?! Het kan niet, het is gekkenwerk! Een onmogelijke opgave, bekokstooft door de duivel zelve! Fiets pakken en terug naar huis dan maar?

Neen, menschen! Weescht niet langer wanhoopigh! Ik breng goed nieuws...

De afgelopen dagen heb ik het Plukpubliek geobserveerd. Uit mijn waarnemingen heb ik diverse gedragscodes kunnen afleiden, die ik hier de komende tijd in stukjes zal publiceren. Moge het voor de lezer een trukendoos zijn, waaruit geput kan worden om een succesvolle Plukavond te garanderen. Moge de hoop naar de mier komen!

Vandaag: Hoe vind ik mijn vrienden in het Plukpubliek?

Methode 1. Bel ze op. Vraag ze om te gaan springen, dansen, en met de armen te zwaaien. Als je ze hebt gelokaliseerd kun je ophangen en je een weg naar ze toebanen. Voor deze methode hebben zowel jij als je vrienden een mobiele telefoon nodig.

Methode 2. Ga pal voor het grote scherm staan, met je gezicht naar het Plukpubliek toe. Roep de namen van je vrienden. Hoe harder je roept, hoe groter de kans is dat ze je horen. Nadeel van deze methode is dat meerdere mensen dezelfde naam kunnen hebben. Je zou kunnen overwegen ook hun achternamen te roepen. Besef ook: het is niet koel om deze methode tijdens de film toe te passen.

Methode 3. Begeef je naar de pizzabus. Bestel een pizza, maar let op! Geef niet je eigen naam op, maar die van één van je vrienden. Als deze wordt omgeroepen kun je zo meelopen naar hun lokatie. Bovendien heb je dan een lekkere pizza om met ze te delen: je vrienden zullen je het beste plekje van de poef geven. Let wel: deze methode kost tussen de 5 en de 8 euro.

Het M-Woord

Er is eerder over geschreven, en ongetwijfeld beter en samenhangender, maar wat ís het eigenlijk: naar een film kijken? De bounce rate van dit blog zal vandaag wel de pan uitrijzen, met gelijk zo’n stuk gezever in de openingszin, maar ik wil het er toch even over hebben.

Het was een zonnig avondje, één van de mooiste sinds Pluk is begonnen, en het publiek genoot zo mogelijk nog zichtbaarder dan ooit. Misschien kwam dat ook door de dag: op zondagavond hangt natuurlijk het M-woord alweer merkbaar in de lucht. Nog één schilfertje weekend, nog één flinterig stukje vrijheid, en het is weer zover: vroeg opstaan. File. Automaatkoffie. Die collega die je personal space niet respecteert. Om vier uur een mok soep brouwen met een poedertje uit een zakje.

Begrijpelijkerwijs werd de laatste flard vrijheid gretig bij de lurven genomen en vijftien keer omgedraaid. Er werd gepicknickt, gedronken, gelachen. De zon voldeed aan haar taakomschrijving voor zondagavonden als deze en legde een gouden gloed over Het Stenen Hoofd. Zelf was ik even op de uiterste natte punt van de Natte Punt gaan staan, en keek voldaan zuchtend uit over het IJ. Een tanker met bergen steenkool schoof door het water, golfjes klotsten erdoor tegen de wal. Even later dobberden er drie zwanen voorbij. Nu is het bij mij altijd zo dat de “gouden gloed/drie zwanen-combo” aanzet tot een filosofisch gemijmer van jewelste. Een bui waarin ik mezelf vragen stel, en bijna euforisch concludeer dat ik de antwoorden niet weet. Dan kan ik die namelijk fijn zelf verzinnen.

De korte films die op Pluk werden vertoond deden inzien hoe groot het scala aan filmmakers op onze planeet wel niet moet zijn. We zagen Ze Frank, een absurdistische internetkunstenaar. Zijn inzichten in de Scrabblecultuur van zijn familie konden op veel herkenning rekenen. Toen kwam de Nederlandse korte film “Zand”. Een vrachtwagenchauffeur worstelt met de omgangsregeling van zijn dochtertje, haar moeder is een oppersecreet, hij een goeiige lobbes. Het eindigt, hoe kon het ook anders, in algeheel drama. Daarna zagen we een documentaire over het grijze dorpje Doel, te Vlaanderen, dat ten dode staat opgeschreven. Al garnalenplukkend bespreken bejaarde dametjes dromen die, dat zien ze zelf ook in, nooit uit zullen komen. Als de priester bij het handjevol gelovigen dat de parochie nog telt er voor de zoveelste keer op hamert dat tien kerkgangers net zo waardevol zijn als duizend, doet de wrangheid van het hele gebeuren je tóch een beetje beschaamd gniffelen.

Volgens mij is dát het, wat er gebeurt als we naar een film kijken. Je ziet en je voelt een andere wereld. Je leeft er zelfs even in. Het is nooit een perfecte wereld, vaak is hij niet eens mooi. Maar die file, die irritante collega en die mok soep uit een zakje: ze zijn even vergeten. Doormiddel van film deelt de mensheid haar leed. Het biedt ons perspectief. En perspectief is, in de onbescheiden mening van deze amateurfilosoof, een erg belangrijk wapen in de uitputtende strijd tegen het telkens wederkerende M-woord.

Kom maar op, M-woord!

Het Regent Honden

Het is me opgevallen dat vrij veel Plukkers hondenbezitters zijn. Ik heb ze met nieuwsgierigheid bekeken, de afgelopen tijd. Zo heb ik de bevinding kunnen doen dat baasjes niet altijd op hun honden lijken, zoals een oud-Hollandsche zegswijze beweert, maar dat de hondenaanschaffer ook vaak probeert te compenseren voor grootte, postuur, joie de vivre, en harigheid.

Plukkers lijken vaak hun “antihond” te bezitten: een ouwig, kaal menneke staat onvermurwbaar als een boomstam in het gras geplant terwijl een klein, hyperactief bolletje pluis aan een lijn in cirkels om hem heen stuitert. Een ielige jongen met een grote, donkere bos krullen gaat vergezeld van een beer van een monsterhond met een mooie, gladde, blonde vacht; een soort kruising tussen een Noord-Amerikaanse Grizzly en Claudia Cardinale.

Het enige gevalletje “zo baas, zo hond” dat ik heb kunnen spotten was een gespierde, hoekige pitbull terrier die aan de voeten lag van een gespierde, hoekige vrouw.

De programmering van Pluk komt de hondenmensen goed tegemoet. Enkele dagen geleden zagen we een korte film met een sublieme scene, waarin een bejaarde vrouw haar langharige hondje bij het nekvel grijpt en met lange halen de knopen uit zijn vacht kamt. Gisteren was er een korte film over een wereld bevolkt door mensen met hondenhoofden. Daarna kwam hoofdfilm Shotgun Stories, waarvan het omslagpunt komt als de hond van drie broers wordt vermoord door een rivaliserende familie.

Het feit dat het ook nog eens hondenweer was maakte de Plukmaandag een ideale aangelegenheid voor de hondenbezitter. Ook ijsberen- en pinguinbezitters konden trouwens hun hart ophalen aan de animatie “John and Karen”, waarin John de ijsbeer bij Karen de pinguin op de thee komt.

Wellicht heb ik met de mate van afstandelijkheid waarmee ik honden en hun bezitters beschrijf door laten schemeren dat ik zelf niet behoor tot één van die twee partijen. Dat klopt. Sterker nog, ik bezit een kat. (In hoeverre een mens ooit een kat kan “bezitten” is weer een ander verhaal, trouwens.) Ik heb niets tegen honden, en beklaag me ook niet over de schijnbare hondgerichtheid van Plukkers, maar ik wil wel graag zachtjes te kennen geven dat een (kleine) rol voor de kat de programmering niet zou misstaan. Ook niet bij een regenbuitje. Want in het Nederlands hebben we het wel over hondenweer, maar in het Engels mogen de katten ook gewoon meeregenen.

Succesvolle ontspanning is af te dwingen

Je hebt een baan met grote verantwoordelijkheden. Je bent zakenman. Ondernemer. Consultant. ´s Ochtends steek je jezelf in een strak overhemd en een scherp pak. Je legt kundig een dubbele Windsor in je das. Je kijkt in de spiegel. Daar sta je. Strak, een tikkeltje uitdagend, met één mondhoek ietsjes opgetild. Met duim en wijsvinger strijk je je wenkbrauwen in één beweging glad. Je kijkt op je horloge. Het is tijd. Je pakt je koffertje. De hakken van je schoenen maken een autoritair geluid op het parket als je loopt: je krijgt er zelfvertrouwen van. In de slaapkamer zet je een lange kus op het voorhoofd van je slapende geliefde. Ze smakt een paar keer en mompelt: “Darg fsnatje.”

De zwarte Audi pliept en zijn koplampen knipperen. Hij is blij om je weer te zien. De ochtend tocht en kraakt; je loopt snel naar je wagen. Als je bent ingestapt adem je een keer diep in en uit. Je steekt de sleutel in het contact en draait hem om, ferm. De motor start, jullie komen samen tot leven. Dit is kracht. Je gooit een blik over je schouder: de weg is verlaten. Je zoemt weg. Je bent los.

Het is een lange, moeilijke dag: de nieuwe assistente Nicolette begrijpt niets van de agenda software. Je feedback assessment van vorige week heeft nog steeds geen go ahead gekregen. Een bilateraal met Ella, van accounting, maakt duidelijk dat er meer unforseens zijn dan je gisteren had voorzien. De ellende is compleet als Dave je lunch order heeft verwisseld met die van de veganistische Thea, van marketing.

Je verheugt je op Pluk. Je hebt Pluk nodig. Ontspannen op een poef. Een kouwe Vedett. Pepperoni pizza, warme mozarelladraden die aan je lippen bungelen. Je geliefde staat al bij de ingang. Ze geeft je een korte knuffel en vraagt dan lichtelijk geïrriteerd waarom je die ochtend geen dag hebt gezegd. Je laat het schieten. Jullie lopen naar binnen en dan zie je het: geen strandstoel of poef onbezet. Rij voor de bar. Dekentjes op. Je geliefde gromt zachtjes. Bijna wil je je omdraaien, terug naar huis. Maar gelukkig heb jij dit stukje gelezen, achter je bureau, kauwend op een broodje gegrilde aubergine. Vlak nadat je Dave hebt uitgescholden.

Hier volgen drie tips voor de vermoeide zakenman (of -vrouw, natuurlijk!). Drie sluikse methodes om een drukke, onbegaanbare zee Plukkers te bezeilen en in no time je target te bereiken: een ontspannen Plukavond.

Let wel: dit zijn geniepige, smiechterige methodes, die ten koste gaan van het plezier van anderen. Met een hoge risk-return. Alleen voor zakenmannen en -vrouwen die op knappen staan dus. (Alternatieven staan tussen haakjes.)

Tip 1. Hoe regel je ASAP een biertje als de bar in high demand is?
Loop de loods binnen. Daar staat vaak geen rij. Smak met groot vertoon een bankbiljet op de bar. Bestel. Het is te hopen dat Dave niet als vrijwilliger achter de bar staat.
(Je kunt iedereen in de rij ook 10 euro geven om hun plek af te staan.)

Tip 2. Hoe bemachtig je een goede seating arrangement voor jou en je partner als er sprake is van saturation of capacity?
Vind een tak. Vind vervolgens een hondenbezitter op een poef. Ga achter hem/haar staan en gooi de tak weg. Neem plaats.
(Je kunt ze ook 100 euro geven om hun plek af te staan.)

Tip 3. Hoe kom je aan een dekentje als er product depletion bij de source heeft plaatsgevonden?
Vind een visser op de Natte Punt. Leen hengel. Vis een dekentje uit het publiek.
(Je kunt iemand ook 50 euro geven voor hun dekentje.)

Bartender

Ik krijg een Grand Tour van Petra, coördinator van de bar. Normaalgesproken is dat Froukje, maar die heeft vandaag een rustdagje. Tijdens de rondleiding zie ik ook in waarom. We beginnen achterin en werken stap voor stap, terwijl we ons door rondrennende vrijwilligers vlechten, de U-vormige bar af.

“Dit is de spoelbak. Alleen voor glazen, niet je handen in wassen. Hier staat ijs. Daar munt. Hier limoenen. Dit is de koelkast voor de vrijwilligers, daar kun je straks drinken uit pakken. Hier maken we de cocktails. Zullen we een cocktail oefenen?”

Ik ben de limoenen nog aan het bewonderen.

“Wat?” stamel ik, “Ja. Cocktails, okee.”

Mijn tour guide staat al met een grote vijzel in een bak ijs te stampen.

“Er zijn drie soorten. Ginger, whiskey sour en mojito. Ze komen uit de premix. Die staat daar.”

“Check.” zeg ik stoer, alsof ik het heb onthouden. In mijn hoofd klinkt het: “Er zijn drie soorten cocktails: ginger, ... en nóg twee. Ze komen ergens uit, en die staat dáár.”

Ik krijg te zien hoe de mojito gemaakt moet worden, en kijk met open mond toe. Daar doe ik zelf vast een uur over! Dan is er een flits. Dan nog één. We kijken op, en zien hoe een mevrouw foto’s van ons maakt. Ik vrees voor internetpublicatie van mijn verbouwereerde kop. Petra drukt de pasgemaakte cocktail in haar handen, en de fotografe trippelt vrolijk weg.

De tour gaat verder.

“Hier staat bier. Vedett, Duvel. Dáár ook. Hier fris en sap. Cola, Spa. Hier appelsap, daar perensap en sinaasappel. En hier de wijnen. Wit, rosé. Rood onder de bar. We verkopen ook sigaretten. Blauw muntje in de doos doen, staan erboven. Dit is koffie, dit ook, dit thee. Zal ik de koelcontainer even laten zien?”

Ik zit met mijn hoofd nog even bij de mojito. Moest er nou éérst munt in, dán ijs?

“Ja, is goed.” zeg ik.

Ondertussen sluit Jan-Jan, barman en (elektro-)technicus, zich bij ons aan. Hij demonstreert het deurmechanisme van de koelcel. Die blijkt alleen onder een bepaalde hoek te werken. Ik mag het proberen en slaag wonderwel. Ik oogst complimenten, en glunder.

Ik flirt even met de gedachte om de rest van de avond koelceldeuroperateur te zijn.

“Ha Thijs, mag ‘ie weer effe open?”

“Tuurlijk, joh, geen probleem.”

“KRRRRRGKLUNK!”

“Yo, thanks! Niet stiekem dichtdoen als ik erin zit hè?”

“Hahaha! Zou niet durven!”

“Haha!”

Plop. Mijn fantasietje verdwijnt als Petra met een glimlach vraagt of ik het allemaal begrepen heb. Ik knik.

“Ja, joh, geen probleem!”
Ondertussen overweeg ik om ter plekke een rustdagje af te kondigen.

De internationalizering van Aalten

Één keer per jaar zijn er vier donderdagen waarop Aalten, Gelderland, helemaal losgaat. Naja, ik denk dat er wel meer donderdagen zijn waarop Aalten, Gelderland, helemaal losgaat, maar er zijn er maar vier die het predikaat “De Aaltendagen” dragen, en op die vier donderdagen, één keer per jaar, gaat Aalten misschien nog wel losser dan normaal. Mijn goeie vriend Pieter komt uit Aalten, en nodigde me uit om te komen naar de vierde en laatste Aaltense donderdag van dit jaar. Dan konden we het op een Achterhoeks zûpen zetten en bij zijn ouders onze roezen uitslapen. Zo’n aanbod sla je natuurlijk niet af.

Vandaag dus een stukje waarin ik vanuit Aalten mijn licht op Pluk de Nacht laat schijnen.

Aalten, dat naar schatting van mijn gastheer zo’n 18.000 inwoners telt (omliggende buurtschappen meegeteld, het recent bijgevoegde Dinxperlo, met 12.000 inwoners, niet), ligt zo’n drie kilometer van de Duitse grens en heeft zodoende te maken met een frappante vorm van internationalizering. Lopend door het dorp hoor je zowel Nederlands als Duits. Op een kerk staat te lezen: “Two nations, one mission”. In het Engels dus. Verderop wijzen borden naar de winkel “Expecting. Maternity and Baby Lifestyle.”

“Vroeger heette dat nog gewoon Het Kraamparadijs”, vertelt Pieter op nostalgische toon. “En The Read Shop was vroeger Meneer Kees.”

Ter gelegenheid van de Aaltense festiviteiten staan er in de winkelstraat kraampjes met allerlei koopwaar: trainingsbroeken en shirts, ook van Ajax en PSV, exotische kettinkjes, armbandjes, vazen, en ander spul. Een man op stelten met een grote Europese vlag op zijn pak houdt even een rookpauze. Panfluitmuziek schalt door de straat: een Peruaanse familie verkoopt kleurrijke poncho’s.

Ik hoor het u al denken: “Wat is hier nou de link met Pluk de Nacht? Wat is dit voor een wanartikel? Verklaar je nader, flutblogger!”

Nou, euhm, de link is dus dat Aalten, in mijn optiek, enerzijds een dusdanig internationale gemeenschap heeft, en anderzijds bewezen heeft de nacht op zulks een succesvolle wijze te kunnen plukken, dat het klaar is voor een open lucht filmfestival á la Pluk.

Dus. Dat is de link. HA!

Morgen belicht ik Pluk de Nacht vanuit een maisveld in Oirschot, Noord-Brabant, met het doel te onderzoeken of een dergelijke teelt ook op Het Stenen Hoofd kan plaatsvinden. Tot dan.

Plukjunkie

Ik heb vannacht een rare droom gehad. Ik was vroeg weggegaan bij Pluk, gelijk na de film fietste ik naar huis. Ik was té moe. Op de trap naar boven dommelde ik al bijna in slaap. Toen ik binnen was heb ik met halfgesloten ogen nog even snel mijn tanden te eten gegeven en de kat gepoetst.

Ik kroop onder de dekens en het duurde, naar schatting, ongeveer 0,7 seconden voordat ik in een diepe slaap verkeerde, maar het kan ook 0,6 seconden geweest zijn.

Ik stond midden op Het Stenen Hoofd, met wat vrienden, en ik was niet meer moe. Het was vrijdagnacht, en hij werd weer goed geplukt: vuurtjes knapperden in hun korven, overal werd gepraat en gedronken, er klonk muziek uit de loods. Ik kreeg honger, en liep richting pizzabus en crêpemobiel. Ik bestelde een pizza tartufo, en een crêpe met suiker en citroen. Terwijl ik ze liet afkoelen liep ik nog eens over het terrein. Ik bekeek de caravans, de tegen elkaar gebotste auto’s die als loveseats fungeren, de Plukbus. De projectietoren, de VIP lounge, het grote scherm. Ik bracht de pizza naar mijn mond en nam een grote hap. Hij smaakte... stoffig. Opeens bevond mezelf in de keuken, mijn tanden vastgebeten in een pannenlap.

Als je zelfs over Pluk gaat dromen weet je dat je een verslaving hebt. De afgelopen dagen dwaalde ik elke avond (op één na) over Het Stenen Hoofd op zoek naar een idee, een thema, of een mooi moment om over te schrijven. Dan fietste ik in diepe gedachten naar huis, want meestal had ik nog geen flauw idee, geen half thema, en een onoverzichtelijke brei aan mooie momenten in mijn hoofd. De volgende ochtend rolde ik dan onmenselijk vroeg mijn bedje uit (negen uur!!), brouwde een goeie bak koffie, en staarde nog een half uur naar een knisperend wit vel op het scherm van mijn laptop voordat er eindelijk wat begon te vloeien.

Bij dit proces heb ik me gelukkig niet hoeven laten afleiden door het hebben van een baan, of een ander vervelend ritueel waar je de hele dag mee bezig bent. Dat moest er nog eens bijkomen!

En nu is het bijna voorbij op Het Stenen Hoofd. Nog één keer Pluk, een laatste hit, the grand finale. Het wordt bloedheet. Er staan pallets vol Vedett koud. De pizzaoven wordt opgestookt, een toren crêpes voorgebakken. Nog één keer badderen in de hot tubs, dansen in de loods. Uitkijken over het IJ. Nog één film. En op 18 augustus met zijn allen naar het Timorplein, om af te kicken in Studio K.

Voor diegenen die ‘s nachts wakker worden met pannenlappen in hun mond volgt hier een handleiding om Pluk na te bootsen in je eigen tuin, of, bij gebrek aan tuin, op je Amsterdamse balkonnetje. (Het recept voor de crêpes komt uit de crêpemobiel zelf, daar hangt het open en bloot, voor Jan en alleman, te bekijken! Volgens Meneer Crêpe maak je er 30 crêpes mee.)

Vage Films

Of hij naast ze mocht zitten, in die lege strandstoel, vroeg een lange jongen met een rond brilletje. Twee paar onderzoekende vrouwenogen keken op naar hem, en toen naar elkaar. Het was een korte blikwisseling, maar het maakte de jongen zichtbaar ongemakkelijk. Ik zag hoe hij zijn evenwicht verplaatste, en tegelijkertijd de fles Vedett van zijn linker- naar zijn rechterhand bracht. Ik moest denken aan een woestijnhagedis die afwisselend op twee van zijn vier poten gaat staan, om ze zo niet te branden aan het gloeiende zand. Ik heb nooit gevonden dat zo’n hagedis er comfortabel uitziet.

“Ja hoor, ga lekker zitten joh.”, zei de blonde vrouw.

De jongen mompelde een ‘dankjewel’ en positioneerde zich met zijn rug naar de strandstoel toe. Langzaam liet hij zich door zijn dunne benen zakken totdat zijn billen de stof raakten. Vervolgens liet hij zich naar achteren vallen, waarbij de Vedettfles klotste en een slok bier op zijn blouse wierp.

“Hè shit!”, riep hij uit.

De twee vrouwen moesten een beetje giechelen. De roodharige vrouw rommelde wat in haar tas, viste er een zakdoek uit, boog zich over haar vriendin heen en reikte naar de natte plek op zijn borst. De jongen liet zich gedwee deppen.

“Is dit je eerste keer?”, vroeg ze.

Hij leek een beetje beledigd.

“Nee hoor, ik kom hier vanaf het begin. Ik heb in totaal maar drie Pluk-avonden gemist.” Hij keek even opzij. “Maar die films had ik toch al gezien.”, voegde hij er triomfantelijk aan toe.

“O wau hee!”, riep de blonde vrouw uit. “Jij bent een echte Plukker, dus!”
De jongen lachte verlegen.

“Dit is onze eerste keer!”, zei de roodharige vrouw.

“O.”, zei hij, en, toen hij leek te beseffen dat hij wat droogjes overkwam: “Nou, welkom, dames.” Gegiechel.

“Die films hier zijn toch altijd harstikke vaag enzo?”, vroeg de blonde vrouw.

De jongen duwde zijn bril, die naar het uiteinde van zijn neus was gegleden, terug omhoog.

“Het zijn kunstzinnige films. Geen Hollywoodachtige drek zoals Batman, of Harry Potter.” De blonde vrouw perste haar lippen in een royale glimlach, haar wenkbrauwen schoten geamuseerd omhoog. “Maar echte, authentieke cinema.”, vervolgde de jongen.

“Hmm. Hier geen Harry Potter dus?”, vroeg ze vrolijk. Ze ontving een klein stompje in de rug van haar vriendin, die de andere kant op aan het kijken was.

“Nee.”

“O nou,” zei de vrouw joviaal, “dan ben ik benieuwd!” Ze zakte achterover in haar strandstoel en hield haar wijnglas in de lucht.

“Proost!”

De drie toostten met hun drankjes. De jongen richtte zijn blik nu op het scherm, want daar was de titel van de film al verschenen.

Oma
(Deel twee)

“Tis tochwa.”

Met kaarsrechte wijsvinger drukt mijn omaatje elke paar tellen op de pijltjestoets naar beneden. Haar handen zijn een beetje zanderig van het wieden. Ik zit tegenover haar en zie, als twee kleine reflecties in haar leesbrilletje, mijn Plukblog regel voor regel voorbijtrekken. Haar ogen schieten kriskras over het scherm, haar mond hangt een beetje open.

“Hedde gij di allemaal geschreven en gedaan?”

“Ja, oma. Koel hè?”

Ze zet de stomende kop thee aan haar mond en neemt, slurpend, een klein slokje.

“Ja jongen, heel mooi.”

Ik krijg een oma-glimlach.

“En is ‘t nu klaar?” vraagt ze.

“Ja. Althans, op het Stenen Hoofd is het klaar, daar zijn de vrijwilligers nu druk bezig alles op te ruimen. En dan gaat het straks, op 18 augustus, nog een paar dagen door in het oosten van Amsterdam, in Studio/K.”

Ze knikt begrijpend, alsof ze vroeger elke week in Studio/K kwam.

“En doede dan ook weer met dieën blogs allemaal?”

Ik hou de lepel hoog boven mijn kopje en kijk hoe de lange straal honing telkens dunner wordt voordat hij in mijn thee verdwijnt.

“Nee, ik ben uitgeblogd nu. Althans, voor Pluk.”

Ze kijkt me aan met heldere oogjes.

“Ja, ge kunt maar beter een echte baan vinden hè jongen?”

Ik staar naar mijn thee en contempleer even hoe wonderbaarlijk het eigenlijk is dat oma’s dit soort dingen zo vrij van oordeel kunnen zeggen, zo begripvol van toon, dat het onmogelijk is beledigd te zijn. Wanneer ontwikkelt een mens die gave? Waarom zitten er niet meer oma’s in de politiek?

“Ja, oma. Inderdaad...” mompel ik.

We zitten in stilte en nemen slokjes van onze thee.

Ik moet denken aan Pluk, de laatste avond. Het grote kampvuur op het strandje achter de loods. Een vervormde vuurkorf temidden van een berg roodgloeiende stukken pallet. Mensen eromheen, hun gezichten opgelicht en uitgelaten. Pizza’s, gepraat. V. VE. VED. VEDE. VEDET. VEDETT. V. VE...

En erna: uitbundige vrijwilligers in de loods. Dansend en napratend. De beste Pluk tot nu toe? Daar is iedereen het over eens. En volgend jaar wordt ‘ie nog beter.

Ik drink mijn laatste slok thee en zet het kopje op tafel. Dan sta ik op, en begin de mouwen van mijn trui op te stropen.

“Kom, oma”, zeg ik, “Zal ik u helpen met wieden?”

Ze glimlacht.

“Da’s goed, jongen.”

Langzaam komt ze uit haar stoel, en samen lopen we naar de tuin.

Illustrations for a communication handbook

2009-08-08T12:22:00.008+02:00

Click for bigger versions, FOO.

From the Old Box

2009-06-18T14:09:00.002+02:00

2009-06-17T15:54:00.001+02:00

2009-06-09T14:00:00.000+02:00

2009-06-09T13:21:00.001+02:00

De wraak van de fietsenmaker

2009-05-27T15:09:00.002+02:00

Het voorwiel van mijn fiets is gestolen. Voor m’n deur in de Baarsjes. ‘s Nachts zijn ze gekomen, na drieën, want toen heb ik mijn fiets – met het achterwiel – aan een paal vastgezet. Om 9 uur, okee okee, om half 11 stond ik weer bij die paal en keek beduusd naar de voorvork, die omgebogen was en ongemakkelijk op de stoep leunde. “Dit heb ik ook niet gewild”, leek hij te zeggen.

Ik heb de fiets gekregen van een vriendin, het was de fiets van haar oma (maar geen omafiets), en ik was er aanvankelijk natuurlijk erg blij mee. Nu wil ik een gedoneerd cheval niet in het spreekwoordelijke strottegat staren, maar aan deze fiets kleeft ongeluk. Als ik zou overdrijven - en dat doe ik altijd graag - zou ik stellen dat ik tijdens de eerste rit minstens vijftien keer de ketting erop heb moeten leggen.

En nu is dus het voorwiel gejat, en ik weet precies wie het gedaan heeft. Het is een wraakactie. Het zit zo. Ik ga niet graag naar de fietsenmaker. Dat komt: ik ben hardnekkig en arm, dus veel mankementen meen ik zelf op te kunnen lossen. Volharding komt bij mij, lekker ouderwets, voort uit gierigheid.

Maar het kettingprobleem kreeg ik niet opgelost, dus ik toog naar de fietsenmaker op de hoek. Dit bleek een snotneus met een waterpomptang te zijn, die mij vrolijk 15 euro aansloeg voor het “oliën van de ketting en aanpassen van de kettingspanning”. Ik maakte mijn bezwaar netjes kenbaar, okee okee, ik schreeuwde moord en brand, vroeg wie die prijs bepaald had (“Dat doet de baas”), vroeg wie de baas was (“Nou dat is Dennis en die is er niet”), en droop na vijf minuten af toen de waterpomptang een dreigende glinstering kreeg in de brede hand van de fietsenmaakjongen.

Mijn boosheid was vooral op mezelf gericht: ik had zelf ook de ketting aangespannen en dat had niets opgeleverd. Maar het zou niet maatschappelijk verantwoord zijn als ik me niet ergens op afreageerde, dus besloot ik in de pen te klimmen, en dan op z’n 21ste eeuws. Ik opende Google Maps en zocht de bewuste fietsenmaker op. Ik klikte “Write a review” en schreef:

“Wanneer u een alternatief zoekt voor het verbranden of door het toilet spoelen van uw geld, laat dan hier uw fiets repareren. Een ventje van 16 "onderzoekt" het probleem en belt u later terug met een krankzinnig woekerbedrag, dat u uit pure verbouwereerdheid mompelt te zullen betalen.”

Nu heeft Dennis, internetter die hij is, dit natuurlijk gelezen en die snotneus er in het holst van de nacht met zijn waterpomptang op uitgestuurd om mijn fiets te lokaliseren en het voorwiel te ontvreemden. Het kan niet anders. Wie steelt er anders een voorwiel?

Maar het wordt nog gekker. Toen ik de voorwielen van andere fietsen in de buurt bestudeerde viel me op dat ze vrijwel allemaal zijn vastgemaakt met een extra slot. AHA! Er worden dus met regelmaat voorwielen gestolen! Hieruit valt ontegenzeggelijk te concluderen dat Dennis ware voorwielterreur bedrijft. Bij ieder ontevreden geluid van klanten, bij elke norse blik die gegeven wordt wanneer die puber de prijs van zijn diensten noemt, komt er een klein kruisje op de factuur. Diezelfde nacht nog doet de voorwielmafia geruisloos haar werk.

Ik zie twee opties:

1.
Ik zet een kettingreactie in werking die ongetwijfeld vaker in de Baarsjes heeft plaatsgevonden: ik zoek een oude fiets en jat het voorwiel. Een simpel plan, maar dankzij het nachtelijk fietsterrorisme van Dennis en zijn cronies is een vrij ontvreemdbaar voorwiel niet zo gemakkelijk gevonden.

2.
Ik koop een nieuw voorwiel. Misschien heeft die snotneus op de hoek er toevallig eentje liggen die op mijn fiets past.

Hmm. Waar is mijn waterpomptang?

2009-05-21T19:29:00.000+02:00

2009-05-21T15:16:00.000+02:00

2009-05-14T14:40:00.001+02:00

Hoe zou het voelen,
Een konijntje dat zachtjes aan je grote teen knabbelt?

Herinneringen aan Bilthoven (2)

2009-05-14T13:07:00.004+02:00

Zijn gezicht kon niet verhullen wat haar uitroep van dankbaarheid niet kon verhelpen: dit was een loeizware tas met golfclubs en hier moest echt wel wat meer tegenover staan dan die uitroep van dankbaarheid.

Jamie Oliver

2009-05-13T20:03:00.002+02:00

Terwijl ik de papperige rode curry op mijn bord hap voor hap probeer weg te krijgen vraag ik me af hoe vaak Jamie Oliver, had hij erbij gestaan, goedmoedig zou hebben ingegrepen bij mijn gekokkerel voordat hij écht een beetje boos was geworden.

2009-05-07T17:37:00.000+02:00

Herinneringen aan Bilthoven (1)

2009-05-07T11:33:00.005+02:00

AZ

2009-04-27T18:33:00.002+02:00

We zitten knus onder een parapluutje op een stoepje in een druilerig Alkmaar en turen gefascineerd naar de lallende, in de grachten pissende, gretig aan bierblikken zuigende, pijnlijk simpele slogans scanderende inheemse bevolking.

Melancholie

2009-04-27T18:11:00.002+02:00

Ik zit in een bus die nog ruikt naar de boterhamworstboeren en chocomelwinden van een clubje puberaal gespuis dat al gillend en giebelend is uitgestapt bij de Johan Huizingalaan om met een tot kunst verheven weerzin naar school te sloffen.

Sjonnie

2009-04-27T17:59:00.002+02:00

Terwijl ik naar een almaar kleiner wordende middelvinger kijk doemt het besef bij me op dat de maniakaal lachende eigenaar ervan zojuist bij het langsscooteren een met indrukwekkende precisie geplaatste fluim op de kraag van mijn jas heeft doen belanden.

Eend

2009-04-27T17:12:00.003+02:00

Op een straathoek zie ik een witte eend zich afvragen wat hij daar ook alweer precies aan het doen was, terwijl hij, in een grappige poging om de indruk te wekken hier wel degelijk te moeten wezen, zijn snavel in een nonchalante plooi trekt.

Zetmeelbrein

2009-04-23T16:19:00.007+02:00

Waarom bekleed ik geen topfunctie? Waarom heb ik geen chauffeur en geen secretaresse, maar een kat en een blog? Ik weet nu het antwoord. Er staan te weinig leugens op mijn CV!

Als je echt een beetje wilt “vangen” moet je minstens zeventien glorieuze succesverhalen uit je duim zuigen en die zonder een grammetje schaamte verkopen. En hierbij geldt: hoe zotter, hoe beter. Ben je KLM piloot geweest maar ook filmproducent en topvolleyballer? Tuurlijk! Was je ook nog wethouder in Rotterdam en topman bij Philips? Moet kunnen!

Zo regelde Albert Krielen zijn topfunctie. (Associaties met een aardappel zijn, ter overmaat van sneuheid, snel opgeroepen bij het zien van óf zijn achternaam, óf zijn grote, ronde, kale hoofd.) Volgens het CV van meneer Krielen heeft hij alle bovenstaande functies bekleed, en meer. Hij is een multitalent, een alleskunner, een miracle worker! Hij was precies wat twee kwakkelende Nijmeegse theaters nodig hadden. En zo verkocht hij zichzelf aan een duttend Nijmeegs theaterbestuurtje, om vervolgens te mogen neerzijgen op de interim-directeurstroon van de Keizer Karel Podia. Daar zwaaide hij 7 jaar lang de scepter, en streek er twee ton per jaar voor op.

Albert Krielen is inmiddels door de mand gevallen en opgestapt. Ook is hij gekapt als directeur van sponsoring van de Nijmeegse Vierdaagse (die hij zelf trouwens ooit in drie dagen liep).

Ik heb zoveel vragen.

Ik vraag me af wat er in het hoofd gebeurt van iemand die zichzelf zó coconneert in het rag van zijn eigen leugens. Hoe maakte Albert Krielen het elke dag weer aan zichzelf wijs dat hij lekker bezig was?

En: is er een Mrs. Potato Head en zo ja, wat zou Albert tegen haar gezegd hebben toen hij thuiskwam van een daglang door de mand vallen? Wat zeg je tegen je vrouw als je net bent ontmaskerd als grootste en zieligste charlatan van het land? Is hij er tijdens het avondeten over begonnen? En wat schafte de pot? Had mevrouw Krielen een voorgevoel gehad en, toepasselijk, aardappelpuree gemaakt?

Wist zij eigenlijk van zijn leugens of heeft hij haar zo vroeger ook het huwelijksbootje ingelokt?

“Schatje, weet je nog dat ik zei dat ik piloot was bij de KLM?”
”Ja lieverd, je bedoelt nadat je bij Philips was opgestapt vanwege je overmatige geniaalheid?”
“Ahem. Ja. Nou. Eh…”

Frappant: Roel Pieper zat wél in het bestuur van Philips en heeft het de laatste tijd ook moeilijk. Moet je dus extra uitkijken als je een aardappelenachternaam hebt? Of zit deze geldwolverij en het nemen van absurde risico’s in de natuur van elk en ieder mens? Ik denk eerlijk gezegd, en jammergenoeg, dat laatste. En hoe gretig je aan dat oergevoel toegeeft is afhankelijk van hoe hard je jezelf uiteindelijk voor paal wilt zetten. Deze auteur is van mening dat hij precies genoeg voor paal heeft gestaan door op zijn blog te publiceren dat hij een kat heeft.

2009-04-17T13:21:00.000+02:00

2009-04-14T14:25:00.001+02:00

2009-04-10T12:52:00.003+02:00

2009-04-07T15:28:00.002+02:00

I heart Wacom (3)

2009-04-03T14:06:00.003+02:00

I heart Wacom (2)

2009-04-01T01:43:00.002+02:00

I heart Wacom

2009-03-25T19:02:00.007+01:00

Perfectionist!!!1

2009-03-17T13:05:00.005+01:00

Ik kan echt urenlang, aan een zin zitten sleutelen.
Staat er geen overbodige leestekens in?
Enkelvoud en meervoud consistent gebruikd?
Kloppen de deetjes en de teetjes?
Zijn kofschip en fokschaap wel gebezigd?

Is te vermijden een overschot aan vragen?
Klopt de worodvolgorde?
Geen tiepfouten?
Geen spelfouten?
Zijn persoonsvorm, werkwoord, onderwerp aanwezig?

Ik kan echt urenlang op een zin zitten zwoegen.
Is hij vrij van pretentieuze alliteraties?
En van té moeilijke woordkeuzes en quasi-literaire aspiraties?
Te lang? (Te kort?) Past hij in het meter?
Lidwoorden OK?
Zijn afkortingen vermeden?

Geen ver te zoeken rijm, maar solide rijm-relaties?

Wordt een woord herhaald, komt het twee keer voor?
Staat geen woord teveel?
Of weinig?
Schrijven is geen makkie hoor.
Teveel spreektaal? Het wordt te los.
Maar een beetje is wel geinig!

Een mens dat schrijft is gauw de klos,
wordt onderwerp van hoon.
O, soms denk ik wel eens: man!
Kap nou toch gewoon.

De Aapheid der Mensheid

2009-03-14T16:03:00.006+01:00

“Ik heb goed nieuws, en ik heb slecht nieuws,” stelde de jonge politieagent terwijl hij naar zijn bureaustoel beende. Een rilling kroop vanuit mijn stuitje door mijn ruggegraat omhoog. Met precies die woorden was mijn huisbazin medio januari een telefoongesprek begonnen. Of ik kan gelukkig zeggen: ex-huisbazin. En nu zat ik op het politiebureau aan de Houtmankade aangifte te doen tegen haar, en tegen haar neanderthaler van een vriend.

“U kunt geen aangifte doen,” vervolgde de agent. Ik schatte hem op een jaar of 25. “Het is wettelijk gezien geen huisvredebreuk geweest, aangezien mevrouw eigenares is van de woning.”

Ik protesteerde. Mevrouw was geen eigenares. Zij huurde van de woningbouw, en verhuurde vervolgens door aan mij. Ik spekte al veel te lang haar skivakanties en zonnebankbezoekjes, of hoe ze die bom duiten die iedere maand op de trap voor haar klaarlag dan ook besteedde.

“Ik kan het huis van de woningbouw kopen, maar dan moet ik wel de huur verhogen,” had ze gezegd in dat telefoongesprek in januari.

Ik had geen antwoord gegeven, want ik wachtte nog op het vlak daarvoor aangekondigde goede nieuws. Toen het ook aan de andere kant stil bleef was ik beginnen ik te vermoeden dat ook dát nieuws al verkondigd was.

Ik vroeg: “Wat is het goede nieuws?”
“Nou, dat ik het huis dus kan kopen.”
“Dat is goed nieuws voor jou.”
“Ja, dat is waar.”

“Maar ik betaalde toch huur!?”, riep ik wanhopig uit naar de agent, die me begripvol maar vastberaden toekeek, “Ik heb toch huurrechten? Ik heb toch een contract met haar?” Ik begreep niet dat ik dit onmens en haar onmensvriend niet kon aangeven. Die baviaan had mij immers tegen de trap geduwd, mijn trap, en zijn gezicht ongeveer tegen het mijne aan gedrukt. “Wat ga je nu doen, klootzak?” had hij geroepen. Vervolgens was hij mijn huis binnengestampt, gevolgd door zijn vrouwtje en twee ingehuurde Poolse kleerkasten. Was dat geen huisvredebreuk met bedreiging en geweld?

“Kijk, iemand een ´klootzak´ noemen is natuurlijk niet netjes, maar ´wat ga je nu doen?´ is, wettelijk bekeken, gewoon een vraag”, zei de agent, “Zodoende is het dus geen dreigement.”

Dat was goed om te weten. “Wat bent u voor een pennenlikkende flutambtenaar?” had ik bijna geroepen. Niet netjes, maar wel gewoon een vraag.

“Wat is het goede nieuws?” vroeg ik, terwijl ik stilletjes mijn lafheid vervloekte.
“Nou, we kunnen wel een mutatie maken. Dat houdt in dat het voorval bij ons bekend is.”

Ik zuchtte. Mijn maag rommelde, ik had een uur en een kwartier op deze knul zitten wachten.

“Doe dat dan maar.” Het is beter dan niks, dacht ik, maar ik wist dat dat niet waar was. ´Niks´ is precies wat het was.

Ik had tijdens het telefoongesprek met mevrouw niet al te veel tijd nodig gehad om te besluiten dat ik niet in het huis kon blijven wonen, met die nieuwe huurprijs.

“Dan moet je er eind februari uit,” had ze gezegd.
“OK,” had ik geantwoord. Stom van me.

Nog stommer van me: ik had de huuradviescommissie al aan het begin van onze “overeenkomst” moeten bellen, in September 2006. Dan had ik veel eerder geweten dat ze elke maand zo’n 400 euro winst op mij maakte. (Dat ze winst maakte wist ik, maar zóveel?)

Maar het allerstomste was dat ik pas een week voordat ik volgens haar uit het apartement vertrokken moest zijn het contract nog eens bekeek. Ze had twee maanden opzegtermijn, en kon alleen tegen de eerste dag van de kalendermaand opzeggen. Dat betekende dat ik pas eind maart uit het apartement hoefde!

Ik besloot dat “laat” beter was dan “nooit” en ik stuurde haar een mail waarin ik al mijn vondsten beschreef. Drie-en-een-halve minuut later ging de telefoon. Ik wachtte geduldig op het einde van haar tirade, probeerde vervolgens uit te leggen dat we simpelweg een wetsgeldig contract hadden, faalde daarin hopeloos omdat haar volgende tirade mij onderbrak, en bemerkte na wat wel een uur leek dat deze jengelende langspeelplaat ook al écht een uur in dezelfde groef was blijven steken.

“DE RELATIE MET ZIJN HAARBAZIN IS TELKENS SLECHTER GEWORDEN, NAMELIJK IN DIE ZIN DAT ER WRIJVING TUSSEN DE 2 ONTSTOND.”

De zin verscheen op een scherm dat naar mij toe stond geplaatst. De agent keek vluchtig naar de nog ingepakte mueslireep op zijn bureau, en tikte verder. We hadden allebei honger. Ik had telefonisch een afspraak gemaakt: om elf uur zou ik aangifte komen doen. Om twaalf uur zat ik aan mijn derde bekertje warm water met koffiesmaak. Ik had alle folders gelezen, ik wist nu alles over vrijwilliger worden, online aangifte doen, waar hulp te zoeken bij letselschade, en hoe een misdaad anoniem te melden. Ik had op alledrie de stoeltjes aan de kindertafel gezeten. Het was druk, werd mij elke tien minuten verontschuldigend verteld, de agent die mij ging helpen moest nog terugkomen van zijn surveillance. Een supermarkt had blijkbaar op de route gelegen, want toen hij om kwart over twaalf het bureau kwam binnenbanjeren had hij een doorzichtig plastic tasje bij zich. Ik zag mueslirepen, bruine bolletjes, en drinkontbijt. Bijna was ik - met de tanden ontbloot - op dat tasje afgesprongen.

Dat irritante "I'm alive!" gevoel

2009-03-05T19:39:00.005+01:00

Wat arrogant van me, om te denken dat amsterdam ophield “buiten de ring”. Ik weet nu wel beter. Ik was op zoek naar het Rembrandtpark, mijn hardloopgenoot had me ooit verteld dat je daar mooi kon lopen, maar ik ben er kennelijk voorbijgerend. Ik kwam uit bij een grote plas (nu weet ik dat het de Sloterplas was), en: wow. Lange, ranke bomen staken kaarsrecht omhoog, de een nog langer en ranker dan de ander. (Was ik maar een bomenkenner, dan had hier nu “iepen” of “elzen”, of zoiets gestaan.) Van sijzen weet ik iets meer: aan de oever scharrelden ganzen, kokmeeuwen, koeten en duiven. Wanneer ik voorbij rende klapten ze hun vleugels uit en verkozen het water. Het stalen zonlicht wrocht zich door het solide wolkendek, weerkaatste dof op de plas en zette het tafereel in koude, grijze vlammen. Het is te merken: ik ben er poëtisch van geworden.

Dat merkte ik al toen ik langs al die sijzen kwam: ik had de eerste koet nog amper gadegeslagen of een wannabe-gedicht drong zich al aan me op. Ik had er even helemaal geen zin in, in dat zweverige. Ik was aan het rennen en wilde mijn kop erbij houden. Maar ik had geen keus, het was te idyllisch allemaal.

Mijn hartslag moet het ritme hebben aangegeven (gedicht met een hartslagmeter?), want het werd zoiets:

Koet,
Meerkoet,
Zeekoe,
Duits:
Meerkoe?
Meerkoeten
Minder
Duiven
A.U.B.
Maar wel
Meerkoetjes
Schaapjes
Wolkjes
Geeuwen
Zwanen
Meeuwen
Vleugels
Wuiven
Wormen
Schreeuwen
Laatste
Levens
Kreten
Snavels
Sluiten
Wormen
Worden
Opgegeten.

Dit soort shit krijg je dus als je in je eentje gaat hardlopen. Mijn hardloopgenoot zorgt meestal voor zeer welkome afleiding. In een goede bui ratelt hij door over zijn dingetjes, zijn honden, zijn bruiloft in juli, of een documentaire project in de ruige ijsnatuur van Alaska, waar hij als Braziliaan totaal niet naar uitkijkt. Dan hoef ik vaak alleen maar te luisteren, en zo nu en dan een “tja” of een “mm hmm” te uiten, en voel ik me in al mijn dichterlijke ambities dankbaar gefnuikt.

Soms is de afleiding van een andere soort: ik herinner me dat hij zich een keer niet lekker voelde (hij had last van zijn maag), dus verzorgde ik het geklets terwijl hij boerend en ruftend naast me voortsjokte. Ik grapte nog dat hij zijn “second wind” nu toch al een aantal keren had gehad, maar dat deed hem alleen maar pijnlijk grijnzen.

MISLUKKELING

2009-02-11T13:57:00.002+01:00

"Zijn gezicht lag diep begraven in de warme poezevacht, toen de keukengeiser ontplofte."

De amateur-schrijver slaakt een zucht, rukt het papier uit zijn tiepmachien en maakt een professionele prop. Hij mikt op de prullenbak en mist, verwachts.

"Zijn gezicht lag diep begraven in de warme poezevacht. Hij beantwoordde het geratel van het simpele beest met zulks een laag oergebrom, zo primair van toon dat het, zo fantaseerde hij, over de ganse groenblauwe bol en door elk levend wezen geïnterpreteerd zou kunnen worden als een lied van Pure Vrede, toen de keukengeiser het op een plots ontploffen zette en daarmede het ondier aanspoorde om in aangeboren, razendsnel reflex een serie bloederige klauwgaten in het voorhoofd van die vredige oerbrommer te slaan.

Tandenknarsend, de pijn wegbijtend, ging hij rechtop zitten.

Zij keek toe vanuit de deuropening, een lijzig stomend gemiddelde van de silhouetten van alle fatale femmen die ooit geleefd hadden. Haar augurkenvingers omklemden een peuk, een accessoire nog permanenter dan haar tergend rap vervagende tatoeages. Een olieachtige walm maakte zich walgend los van de futloze zandzak die haar lichaam moest voorstellen en trok onhoorbaar krijsend richtig het plafond, om daar doelbewust langzaam accumulerend tot een onuitboenbare glansplek te worden.

"Baby olie.", dacht hij, knipperend met zijn waterige ogen. Toen hij de kat van zijn gelaat had weten los te peuteren zag hij haar daar staan, dat rotwijf.

Ze lachte met oprechte valsheid, gemeend gemeen, als een onbetrouwbare hoer in een wel erg zwarte film noir. Toen haar gegrinnik ongeïnteresseerd was gestorven, en het vertrek even stopte met golven, kon hij het geknetter horen van de vlammen die in de keuken om zich heen beten.

"Het houten keukengerei zal er wel als eerste aangaan.", dacht hij wazig.

De gedachte werd snel opgeslokt door haar gulzige aanwezigheid, die vraatzuchtige contouren kreeg toen zij haar drillerig universum van een bek opensperde en met snerpende stem, puntiger dan de klauwen van zijn kat, verkondigde:

"Zo breekbaar is dus de vrede in het gezicht van de schijnbare willekeurigheid des levens, Otto."

Hij gromde, eigenlijk vooral omdat hij de naam "Otto", na 32 jaar, nog steeds beschouwde als het meest pijnlijke wat zijn ouders, Brechtje en Joost, hem hadden aangedaan.

"Diepe shit zeg je daar, zusje." hoorde hij zichzelf zeggen. Hij proefde het bloed dat zijn lippen had bereikt. Opeens voelde hij zich zielig."

De schrijver staat op om in, en naar zal blijken: rondom, de toiletpot te kotsen. Walgend van Alles, maar vooral van Zichzelf, braakt hij een branderige straal zuur met de Aanbevolen Dagelijkse Hoeveelheid magnetronmaaltijden tegen het lichtgroene porcelein. Bij terugkomst rukt hij met een "snuk!" en een "ratel!" het blad uit zijn tiepmachien en veegt er grommend de mond mee af. Zijn ogen prikken. Hij maakt een professionele prop en mikt die naast de prullenbak.

"Mislukkeling.", mompelt hij.

Aphallisch

2009-02-11T12:12:00.000+01:00

De tramdeuren schoven open en een glimmend trainingspak zwiepte naar binnen. Het pak was gevuld met een bleke jongen. Kaal met oorbel. Nou ja, gevuld? Er had nog een tweede jongen van zijn formaat bij gepast. Hij had ook al te kampen met de griepepidemie, want ik bemerkte hoe hij constant zijn neus moest ophalen. Uit zijn broekzak klonk een vette beat: de soundtrack van zijn leven? Een omaatje bekeek hem tuttend: een vette biet was voor haar iets anders. Al snuffelend kwam de jongen naar de achterkant van de tram, waarvandaan ik hem gespeeld ongeinteresseerd gadesloeg. Deze jongen kwam vaker in de tram – dat kon je zien. Hij nam zijn tijd, slingerde behendig van stang naar stang. Het schokken van de tram bracht hem niet uit balans; het werd deel van zijn dans. Onderweg zocht hij met alle passagiers oogcontact, hun ontwijkende blikken deden hem een beetje grijnzen. Toen hij bijna achterin gearriveerd was bemerkte ik een vlekje op mijn broek dat met spoed weggepulkt diende te worden, en zodoende al mijn aandacht opeiste.

Met een luide boer – was het een triomfantelijke? – plofte de jongen in het trainingspak naast me neer. Er gebeurde iets vreemds: waar ik eerder nog het alfa-mannetje was, veilig in mijn kleine tramkoninkrijkje, was ik nu beta. Opeens bevond ik me in zíjn territorium, terwijl ik er toch echt eerder zat. Het vlekje bleek toch geen vlekje te zijn, dus ik staarde maar een beetje naar mijn schoenen in dit nieuwe besef. Hij sloeg zijn arm over de leuning van de stoel tussen ons in en ik werd gamma. Zijn hand begon naast mijn oor mee te flappen op die vette beat. Delta. Nog een boer. Epsilon.

Bij het Museumplein veerde hij op en vestigde een record knopjedrukken. De deur ging pas open toen de tram stilstond, dat vond hij frustrerend zo te zien. Hij sprong naar buiten, keek vluchtig om zich heen, en vervolgde licht zwalkend (dansend?) zijn levenspad.

niet te rijmen, zo moe

2009-02-11T11:59:00.000+01:00

(geopend gedicht)

een gapend gat in je hoofd,
dat is een vreemd gezicht.
mensch, gaat slapen! en gelooft:
een gat in __ ____ is eerder gedicht.

HOUDOEKOE (5, 5, 6, 4)

2009-02-05T14:24:00.000+01:00

de begroeter van
het melkgevend beest
moet het suffe "hai, koe!"
zat zijn geweest.

GEKKE HAIKOE

2009-02-05T14:19:00.000+01:00

het brein ener zot,
sponzig encephalopaat.
bovien bovendien.